Savski trg  pripada području priobalja reke Save, u kome je početkom XVIII veka osnovana Donja srpska varoš u Beogradu – Srpski Beligrad, Savska varoš ili Savamala (po turskoj reči mahala, koja označava gradsku četvrt). Savska varoš je bila nova urbana celina na desnoj obali Save, u koju su preseljeni nekadašnji pravoslavni žitelji iz novoosnovanog Nemačkog Beograda na dunavskom delu prestonice. Savska varoš, kao gradska četvrt otvorenog tipa, osnovana je izvan varoških zidina, u takozvanom savskom amfiteatru, bez zaštitnih utvrđenja, na prostoru koji danas omeđuju ulice Kralja Milana, Kneza Miloša, Nemanjina i Karađorđeva i bila je naseljena pretežno zanatlijama, jer su viđeniji i imućniji stanovnici, trgovci i sveštenstvo stanovali u Gornjoj varoši.

Nekada  neuređeno  savsko  priobalje postepeno je dobijalo karakter varoši u skladu sa brzim razvojem koji je rezultat izgradnje trgovačkih magacina, lokala i hotela evropskog tipa uz postojeće hanove (objekti za prenoćište putnika i karavana u doba Osmanskog carstva). Na Maloj pijaci, jednoj od najznačajnih tačaka u varoši postavljen je simbol pobede nad Turcima – Krst od crvenog mermera (danas u parku „Bristol“).

U drugoj polovini XIX veka trgovci, koji su do tada na prostoru Savamale imali samo magaze i dućane, počinju da se tamo i nastanjuju. Nasipanje Bare Venecija počelo je 1867. godine a prostor železničke stanice je nasut 1882. godine.

Zahvaljujući razvoju novih ideja, privatnom preduzetništvu i izgradnji, s kraja XIX i početkom XX veka prostor Savskog priobalja doživljava brz preobražaj i urbani razvoj čime se stvara potpuno nova slika grada.

Geopolitičke promene nakon Prvog svetskog rata, nestajanje Habzburške monarhije i nastanak nove države Kraljevine  Srba,  Hrvata  i  Slovenaca,  dovele  su  do  fizičkog  zamiranja  i  zanemarivanja  područja Savamale. Beograd je postao glavni grad jedne daleko veće države, reka Sava nije više bila granica dveju država, a grad je započeo svoje širenje i na njenoj levoj obali. Od druge polovine XX veka do danas ideje izgradnje i uređenja savskog priobalja nisu napuštale urbaniste i graditelje Beograda.

Deo nekadašnjeg područja Savske varoši koji se prostire od Brankovog mosta duž Karađorđeve ulice do Kameničke ulice je u proceduri utvrđivanja za kulturno dobro – prostorno-kulturno istorijska celina „Savamala“.

Stara pošta

Zgrada „Stare pošte“ na Savskom trgu izgrađena je 1929. godine po projektu arhitekte Momira Korunovića u srpsko-vizantijskom stilu sa primesama baroka i romantizma. Ona je bila jedan od primera reprezentativne arhitekture javnih objekata. Arhitekta Momir Korunović je srpskoj prestonici podario projekte za brojna monumentalna zdanja specifičnih stilskih karakteristika zbog čega je prozvan „srpski Gaudi“. Fasada zgrade je kombinacija ponirućih i horizontalnih redova prozora, venaca, zabata, okulusa i medaljona sa retko primenjivanom ekspresionističkom fasadnom plastikom i dinamičnim izgledom. Arhitekta je pored romantičarskih, ekspresionističkih i motiva secesije dodao svoj lični pečat u vidu rogljastih formi na krovu.

U Drugom svetskom ratu, tokom savezničkog bombardovanja 1944. godine, objekat pošte je pretrpeo teška oštećenja u estetskom i funkcionalnom smislu. Fasada kao najreprezentativniji deo objekta je bila potpuno uništena. Rekonstrukcijom 1947. godine po projektu arhitekte Pavla Krata, u stilu socrealizma, značajno je promenjen prvobitan izgled objekta. Visina zgrade smanjena je za dva sprata, uklonjeni su svi ornamenti i elementi koji su imali dekorativnu svrhu.